Η υποκρισία τροφοδοτεί το ψέμα

H-diafora-tou-einai-kai-toy-fainesthai«Sophia Drekou»Aenai-EpAnastasi

Ζούμε στην κοινωνία του ατομισμού, του προσωπικού συμφέροντος και του ωφελιμισμού. Παρά την κοινωνική κρίση που υφίσταται  εδώ και χρόνια, δεν έχουμε καταφέρει να αναπτύξουμε αυτό το αίσθημα του ενδιαφέροντος για τον συνάνθρωπο χωρίς να χαρακτηρίζεται από την ιδιοτέλεια. Και δυστυχώς αυτή η λογική δεν έχει να κάνει μόνο με την δήθεν αλληλεγγύη που επιδιώκουμε. Μία τόσο σαθρή λογική διακατέχει όλη μας την ζωή, αλλά και τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους άλλους ανθρώπους. Οι σχέσεις που συνάπτουμε, φιλικές και μη, δεν βασίζονται στην αλήθεια. Κι αυτό ενέχει ακόμα περισσότερους κινδύνους.

images-1

Πρέπει φυσικά να αναζητήσουμε τα βαθύτερα αίτια, τα οποία δεν βρίσκουν μορφή μόνο σε έναν άνθρωπο. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι ο βασικός υπαίτιος είναι το ίδιο το άτομο που αναπαράγει τόσο την υποκρισία όσο και το ψέμα. Δύο έννοιες αλληλένδετες και για ορισμένους ταυτόσημες. Και γιατί αυτό; Γιατί ο άνθρωπος που επιλέγει ως τρόπο ζωής του το ψέμα, ενδιαφέρεται μόνο για την επιφάνειά του, την προσωπική του ανέλιξη και χαίρεται με την αποτυχία του άλλου, υποκρινόμενος πάντα ότι λυπάται. Όλα αυτά είναι χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου που έχει κόμπλεξ με την κοινωνική του καταγωγή. Και λέγοντας κοινωνική καταγωγή δεν εννοείται η κοινωνική τάξη, αλλά ο τόπος καταγωγής κατά κύριο λόγο και η αντιμετώπιση από το οικείο περιβάλλον. Διότι εδώ και πολλά χρόνια, δυστυχώς, έχει επικρατήσει η αντίληψη ότι άνθρωποι που προέρχονται από χωριά είναι “κατώτεροι” και αυτό οφείλεται στο ίδιο το σύστημα που διαιωνίζει την κοινωνική ανισότητα. Στην προσπάθειά του, λοιπόν, ο καθένας να καλύψει αυτό το υποτιθέμενο κενό, στο οποίο του έχουν υποδείξει πως υστερεί, διαλέγει να υποκρίνεται.

tumblr_mfjvr2zLzI1rm4a7jo1_500Ο δρόμος του ατομισμού σχετίζεται απόλυτα με την παραπάνω επιλογή, γιατί εξυπηρετεί την τακτική του “αρπάζω απ’ όποιον μπορώ, ό,τι μπορώ”. Όμως οι ανθρώπινες σχέσεις δεν λειτουργούν έτσι. Η εκμετάλλευση των ανθρώπων δεν πρόκειται ποτέ να συνδυαστεί με την ειλικρίνεια και την εμπιστοσύνη και θα είναι σαν να φτιάχνεις κάστρα στην άμμο. Ακόμα χειρότερο, όμως, είναι πως οι υποκριτές έχουν την ιδέα ότι κανείς δεν καταλαβαίνει τι πράττουν. Επιδιώκοντας, δηλαδή, να καλύψουν ένα κενό κατωτερότητας, το οποίο δεν υφίσταται, αναπτύσσουν στο μυαλό τους την ιδέα ότι είναι ανώτεροι όλων. Και κρύβονται πίσω από τον μανδύα της δήθεν ταπεινότητας και της αγαθότητας. Και, δυστυχώς, είναι πολλοί οι ψεύτες κι οι υποκριτές που ενδιαφέρονται μόνο για ένα “σάπιο” φαίνεσθαι.

ΜΑΡΙΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *